Był to rodzaj miecza popularny od końca okresu Nara (710–794) przez cały okres Heian (794–1185)Turugi oder Ken bei Sabaku Samurai (Original)).
Kogarasu-maru ma długość 62,8 cm. Jedna krawędź ostrza jest ukształtowana w sposób podobny do tachi, z tym że, w przeciwieństwie do tachi, pióro jest symetryczne i obosieczne, podobne do europejskiego miecza i japońskiej włóczni (yari), z wyjątkiem około 20 cm od strony tylnej najbliższej rękojeści, gdzie jest zaokrąglone. Struzina – koshi-hi, czyli rowek lub zbrocze biegnie, podobnie jak w nakago, od rękojeści do punktu, gdzie ostrze staje się bronią obosieczną. 600px|center|thumb|Głownia miecza Kogarasu-maru
Nazwa Kogarasu-maru, oznaczająca „mała wrona” lub „mały kruk”, pochodzi z jednej z legend, mówiącej o tym, że ten miecz wyszedł ze skrzydeł kruka, który pojawił się przed cesarzem Kammu (panował w latach 781–806). Kruk nazwał siebie posłańcem z Wielkiej Świątyni Ise. W ciągu lat miecz zmieniał właścicieli, a po bitwie w zatoce Dan-no-Ura w 1185 roku uznano, że zaginął. W 1785 roku odkryto jednak, że był on w posiadaniu rodu Ise, potomków klanu Taira. W czasie restauracji Meiji w 1867 roku miecz został sprzedany rodzinie Sō, która z kolei w 1882 roku przekazała go cesarzowi Meiji.