Jetze Doorman (ur. 2 lipca 1881 w Balk, zm. 28 lutego 1931 w Bredzie) – holenderski szermierz, pięcioboista nowoczesny i panczenista; czterokrotny medalista igrzysk olimpijskich.
Był jednym z najbardziej utytułowanych szermierzy w historii Holandii. W 1907 roku wygrał mistrzostwo Europy w szabli. To obligowało Holandię do zorganizowania kolejnego turnieju i poskutkowało utworzeniem Holenderskiej Federacji Szermierczej.
Na olimpiadzie letniej w Atenach w 1906 był między innymi piąty w szpadzie drużynowej. Podczas igrzysk olimpijskich w Londynie dwa lata później był dziewiąty w tej konkurencji, a indywidualnie odpadł w drugiej rundzie. Startował tam też w szabli, zajmując piąte miejsce drużynowo, a indywidualnie siódme. Na igrzyskach olimpijskich w Sztokholmie w 1912 roku zdobył dwa medale. Wspólnie z George'em van Rossemem, Adrianusem de Jongiem, Leonardusem Nardusem i Willemem van Blijenburghem zdobył brąz w szpadzie drużynowej. Parę dni później Holendrzy w składzie: Jetze Doorman, Dirk Scalongne, Adrianus de Jong, Willem van Blijenburgh, Hendrik de Iongh i George van Rossem zajęli też trzecie w szabli drużynowej.