Mistyka jezuicka – mistyka chrześcijańska, skupiająca się na treści doświadczeń duchowych Ignacego Loyoli (1491–1556). Punktem wyjścia jest „bezpośrednie doświadczenie Boga” poprzez podążanie za Jezusem Chrystusem, „bycie w Jezusie Chrystusie” i nieustanne kontemplowanie Boga. Mistyka ta jest więc mistyką Jezusa Chrystusa, a także mistyką doświadczenia. Zorientowana chrystocentrycznie, kładzie nacisk na kult Serca Jezusa.

Początki mistyki jezuickiej Okres nawrócenia i oczyszczenia U początków mistyki jezuickiej stoi Ignacy Loyola, który jest przykładem nawrócenia z egocentrycznej drogi życia. Podczas oblężenia Pampeluny został zraniony przez kulę armatnią, która uszkodziła mu nogę. Rozpoczął rekonwalescencję, podczas której zapoznał się z dziełem Ludolfa Kartuza z Saksonii (Vita Christi) i Złotą Legendą Jakuba de Voragine. Pod wpływem lektury doświadczył olśnienia i uświadomił sobie, że odtąd chce służyć Jezusowi Chrystusowi. Postanowił ostatecznie zerwać z dotychczasowym życiem i udał się do sanktuarium maryjnego w Montserracie, gdzie odbył spowiedź z całego dotychczasowego życia. Następnie wyruszył ku Barcelonie, zatrzymując się na kilka dni w Manresie. Okres przeżyć mistycznych – Manresa (1522–1523) Czas pobytu w Manresie, to czas w którym dokonała się przemiana osobowości Ignacego Loyoli.