Mimo popularności projektów osiedli patronackich, do I wojny światowej tylko niewielka część robotników mieszkała w domach wybudowanych przez pracodawców, większość tłoczyła się w wynajmowanych, ciasnych pomieszczeniach bez żadnych udogodnień.
Ze względu na znaczenie dla kultury europejskiej podobnych kompleksów mieszkalno-przemysłowych, a także ich wyjątkową architekturę, wiele spośród zachowanych przykładów osiedli robotniczych zyskało współcześnie status zabytkowy. Przykładowo zaprojektowany przez dla Henry’ego de Gorge’a kompleks w pobliżu Mons znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Podobnie wyróżnione są także modelowa wieś Saltaire i New Lanark. Polskie Nikiszowiec i Giszowiec wpisane są jako całość do rejestru zabytków, podobnie wiele mniejszych założeń urbanistycznych, jak choćby kompleks fabryki Briggsów w Markach koło Warszawy czy Kolonia Fabryczna w Boruszowicach.
Termin „Osiedle robotnicze” funkcjonuje w Polsce także jako nazwa własna szeregu miejscowości, m.in.: Osiedle Robotnicze – część wsi Bodzechów Osiedle Robotnicze w Krakowie Osiedle Robotnicze w Kruszwicy Osiedle robotnicze w Poznaniu na Czartorii Osiedle robotnicze w Poznaniu na Górczynie Osiedle robotnicze w Zawierciu
Zobacz też Familok i famuła Jean-Babtiste Godin i jego Familistère Osiedle robotnicze w Gyttorp w Szwecji Osiedle typu miejskiego
Przypisy
Kategoria:Rodzaje założeń urbanistycznych