Po II wojnie światowej odgrywał znaczną rolę w reorganizowaniu berlińskiej SPD. Od 1946 roku był przewodniczącym Zgromadzenia Radnych Miejskich (Stadtverordnetenversammlung), a w latach 1951–1954 jej sukcesorki Izby Deputowanych. W 1948 roku był uczestnikiem Konwencji Konstytucyjnej w Herrenchiemsee i członkiem Rady Parlamentarnej (Rat Parlamentarischer). Rok później wybrany do Bundestagu, mandat sprawował do 1952 roku.
Wykładał jako profesor honorowy na Wolnym Uniwersytecie Berlina i przyczynił się do reaktywowania Wyższej Szkoły Nauk Politycznych (Deutsche Hochschule für Politik), którą kierował od 1948 do 1955 roku. W 1958 szkoła została włączona do Wolnego Uniwersytetu jako Instytut Politologii im. Otto Suhra.
W 1955 roku wybrany burmistrzem Berlina Zachodniego, urząd sprawował do swojej śmierci w 1957 roku. Suhr zmarł na białaczkę, pochowany jest na cmentarzu leśnym Zehlendorf w Nikolassee.
Odznaczenia i upamiętnienie W 1954 roku otrzymał Wielki Krzyż Zasługi Republiki Federalnej Niemiec.
Oprócz Instytutu Politologii im.