Pierwszy z wariantów nie został odnotowany w NA27, jako mało istotny, uwzględniony został natomiast drugi. Pominięcie rodzajnika η – w pierwszym wariancie – zdradza wpływy gramatyki koptyjskiej u skryby, który sporządzał bilingwiczny rękopis i dla którego język koptyjski był pierwszym językiem. Drugi wariant Karl Wessely w Mk 15,40b odczytał jako Μαρια η του Ιακοβου (tak ma kodeks Alexandrinus oraz rękopisy tradycji bizantyjskiej), natomiast Aland oraz Porter odczytali wariant Μαρια η Ιακοβου zgodnie z rękopisami: Sinaiticus, Vaticanus, Ephraemi, Cyprius, Petropolitanus Purpureus, Washingtonianus, Sangallensis i minuskułem 892.
Historia Kurt Aland oraz Joseph van Haelst datowali rękopis na VI wiek. INTF datuje rękopis na VI wiek. Jednak Stanley i Wendy Porterowie argumentują, że VI wiek może być jednak zbyt wczesną datą, ponieważ kopista miał tendencję do dekorowania liter, a to jest maniera późniejszej epoki. Kodeks powstał prawdopodobnie w Egipcie. Nieznane jest miejsce, w którym znaleziona została karta rękopisu.