W 1918 wrócił do pracy w Warszawie jako zastępca dyrektora Wydziału Mechanicznego PKP. Był przewodniczącym Zarządu Głównego Związku Zawodowego Kolejarzy (1918–1921). Od 1927 pracował jako radca ministerialny w Ministerstwie SkarbuJózef Miąso: Działalność oświatowa Uniwersytetu dla Wszystkich, 1959, Rozprawy z dziejów oświaty, 2, s. 225–259 (fragment rozprawy o Uniwersytecie dla Wszystkich).Włodzimierz Wincławski: Słownik biograficzny socjologii polskiej, PWN Warszawa 2004.Zofia Kruszewska (ur. 1871), „Pamiętnikarstwo Polskie”, kwartalnik, Wspomnienia, PWN 1976.„Z pola walki”, kwartalnik poświęcony dziejom ruchu robotniczego, KC PZPR, Zakład Historii Partii Warszawa.. Umarł na gruźlicę w 1944 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 195-3-30).
Publikacje Stanisław Kruszewski: Jak zaoszczędzać opał w gospodarstwie domowem, Druk. Techniczna Warszawa 1922. Stanisław Kruszewski: Życie robotnicze w Polsce 1913–1921, „Książka” Warszawa 1923. Stanisław Kruszewski: Słowniczek parowozowy, Księgarnia Techniczna Warszawa 1924. Stanisław Kruszewski (opr.): Majątek państwa polskiego według stanu na dzień 1 stycznia 1927 r., Ministerstwo Finansów. Stanisław Kruszewski: Spirytusowe mieszanki napędowe w Polsce, P.