Bernard z Clairvaux (1090-1153) – ożywił w czasach średniowiecza mistykę oblubieńczą Orygenesa, a także wywarł wpływ na mistykę Chrystusa Suzo i Taulera. Oddziaływanie myśli Bernarda zaznacza się w devotio moderna.
Franciszek z Asyżu (1181 lub 1182-1226) – istotnym elementem mistyki Chrystusa stanowi mistyka krzyża.
W średniowieczu o intensywności mistyki Chrystusa stanowi ustanowienie święta Bożego Ciała przez papieża Urbana IV w 1264 roku.
Ignacy Loyola (1491-1556) – połączył mistykę Chrystusa z działaniem dla sprawy Chrystusa w całym Kościele i w świecie.
Rysy średniowiecznej mistyki ma mistyka Chrystusa Piotra Bērulle’a, która została rozwinięta przez jego ucznia – Karola de Condren, która okazała się ostatnim przejawem rozkwitu tego nurtu w katolicyzmie.
Protestantyzm W protestantyzmie mistykę Chrystusa wiążemy z osobą Zinzendorfa (1700-1760), który założył bractwo z Herrenhut. Była to mistyka krwi, która znalazła wyraz w kulcie rany boku Chrystusa.
Zobacz też mistyka chrześcijańska Jezus Chrystus
Przypisy
Bibliografia Peter Dinzelbacher, Leksykon Mistyki, Warszawa 2002
Kategoria:Mistyka chrześcijańska