Mistyka zachwycenia świętego Izaaka z Niniwy Izaak z Niniwy (VII w.) – biskup, eremita, nestorianin, pod koniec życia mnich we wschodniosyryjskim klasztorze założonym przez Rabbana Shabura. Przynależność do Kościoła nestoriańskiego nie odbiła się na jego nauczaniu. Izaak kierował swoje pouczenia głównie do mnichów prowadzących życie półpustelnicze, jednakże bliski był mu ideał anachorety.
Na drodze rozwoju duchowego rozróżnił trzy etapyWagenaar, Izaak z Niniwy, w: Leksykon Mistyki, red. P. DinzelbacherŚw. Izaak z Niniwy, Gramatyka życia duchowego, s. 16. Pierwszy jest związany z opanowaniem namiętności i słabości ciała. W drugim etapie dusza postępuje w świecie myśli, natomiast w trzecim następuje kontemplacja, zachwycenie i działanie Ducha Świętego. Etapy nie są ściśle rozgraniczone, lecz wzajemnie się przenikają, tak, że poprzez praktyki ascetyczne możliwe jest przejście w stan zachwycenia. W nim Bóg pozostaje nadal tajemnicąTamże, s. 9, tak jak i jego odwieczne zamiary wobec stworzeniaHryniewicz W., Dramat nadziei zbawienia: medytacje eschatologiczne, s. 154. Mowy Izaaka ukazują Boga jako miłosiernego StwórcęŚw. Izaak z Niniwy, Gramatyka życia duchowego, s. 10, praktycznie nie pojawia się idea sądu i potępienia.