przemianowane na Ministerstwo Spraw Zagranicznych Republiki Słowackiej).
Sytuacja ekonomiczno-gospodarcza Rozdźwięki między oboma narodami nasiliły się w następstwie trudności gospodarczych. Dla restrukturyzacji czechosłowackiej gospodarki ważne było ograniczenie roli przemysłu zbrojeniowego, który dla Klausa był ciężarem z czasów komunistycznych. Esencją reformy miała być kuponowa prywatyzacja zakładów przemysłowych. Twórcy reformy planowali przed rozpoczęciem prywatyzacji zlikwidować nierentowne zakłady, by nie trzeba było ich w ogóle uwzględniać w procesie transformacji. Problemem jednak było, że ze względów geopolitycznych w czasach Układu Warszawskiego fabryki zbrojeniowe lokowano w dużej mierze na Słowacji. Konsekwencje planów likwidacyjnych, głównie skokowy wzrost bezrobocia, miała więc wziąć na siebie przede wszystkim Słowacja. Słowacy zarzucali więc rządowi w Pradze, że jego plany ekonomiczne są konstruowane w interesie Czech, choć uderzą bardziej w Słowację. Żądali specjalnych dotacji dla przemysłu zbrojeniowego, na które nie chcieli z kolei zgodzić się Czesi uważając, że po raz kolejny będą musieć dopłacać do słowackiej gospodarki. Przeprowadzona konwersja przemysłu zbrojeniowego była dla ziem czeskich mniej dotkliwa niż dla Słowacji, gdzie spowodowała skokowy wzrost bezrobocia z 2 proc. w 1990 r. do 12 proc.