Rayfield, Edge of Empires. A History of Georgia, Reaktion Books, 2012, s. 271-273.. Doprowadził do ostatecznego wcielenia do Rosji Królestwa Imeretii, pokonując siły jej ostatniego króla Solomona II. W 1811 stłumił powstanie chłopskie w Kartlii i Kachetii, wywołane nadmiernym uciskiem miejscowej ludności przez stacjonujące w kraju rosyjskie wojsko. Doprowadził do skazania na śmierć i powieszenia ośmiu przywódców buntu. W raporcie przesłanym carowi Aleksandrowi I pisał, iż przyczyną powstania była samowola rosyjskich wojskowych, na własną rękę dokonujących rekwizycji żywności, spiski obalonych Bagratydów, ucisk chłopów przez miejscową szlachtę gruzińską, nieskuteczność rosyjskiego sądownictwa. W kwietniu 1812 otrzymał Order Świętego Jerzego III stopnia za przeprowadzenie udanego podboju Dagestanu.
Po wybuchu wojny francusko-rosyjskiej został wezwany do Petersburga, dowództwo wojskami na Kaukazie przekazał gen. Nikołajowi Rtiszczewowi. W czerwcu 1812 został szefem sztabu 3 armii zachodniej, a następnie 1 armii zachodniej. Do wykonywania obowiązków przystąpił 21 czerwca, jednak już po ośmiu dniach gen. Michaił Barclay de Tolly zwolnił go z powierzonych stanowisk, podając jako przyczynę chorobę Paulucciego.