Zbigniew ze Szczyrzyca herbu Drużyna-Śreniawa (zm. 16 grudnia 1356) – duchowny w czasach panowania Władysława Łokietka i następnie jego syna Kazimierza III Wielkiego, pełniący rolę kanclerza, dyplomaty i doradcy. Diakon krakowski, prepozyt krakowski (przewodniczący kapituły katedralnej) i dziekan kapituły katedralnejAnna Rybicka – Adamska, Zbigniew ze Szczyrzyca, kanclerz Władysława Łokietka i Kazimierza Wielkiego, Nasza Przeszłość, T. 78: 1992, s. 151–167. Znaczący polityk i dyplomata tego okresu.
Wzmiankowany m.in. w Kronice Janka z Czarnkowa. Pierwsza wzmianka o nim pojawiła się w dokumencie z 1314 roku, w którym występował jako notariusz. W 1318 roku brał udział w wiecu w Sulejowie, który zdecydował o wysłaniu supliki do papieża w sprawie koronacji Władysława Łokietka. W 1320 roku razem z kanclerzem wielkopolskim Filipem i kanonikiem rudzkim Janem został wydelegowany na proces przeciwko Krzyżakom do Inowrocławia. W 1335 roku król Kazimierz Wielki wysłał go jako posła do Trenczyna w sprawie ugody z władającymi Czechami Luksemburgami. W 1338 roku towarzyszył królowi w wyjeździe na Węgry. W 1350 roku odnotowano jego obecność u boku króla Kazimierza Wielkiego w Sulejowie.