Mistyka karmelitańska – nurt w mistyce chrześcijańskiej, związany z reformowanym zakonem karmelitańskim, którego korzenie sięgają na początku XII wieku na Górze Karmel w Palestynie.
Charakterystyka mistyki karmelitańskiej Szczególny wpływ na rozwój mistyki karmelitańskiej wywarł zakon karmelitów, założony na górze Karmel, podczas wypraw krzyżowych. Regułę zakonu zatwierdził papież Honoriusz III w 1226 r. Od samego początku celem zakonu był eremityzm, dopiero później, został on nieco złagodzony. W wieku XV powstaje żeńska gałąź tego zakonu. Rozkwit mistyki karmelitańskiej to lata 1570 – 1625. Z tym czasem związany jest pogląd, iż nie poznanie Boga jest decydujące, lecz miłowanie Go. Praktyczny tego wyraz, odnaleźć można w modlitwie myślnej, która opiera się na franciszkańskiej mistyce wewnętrznego skupienia, która ma na celu zjednoczenie miłości z Bogiem. Przeżywana jak i konsekwentnie wyrażana mistyka pojawia się dopiero w drugiej połowie XVI w. w zakonie karmelitów bosych.
Wczesna mistyka karmelitańska Wśród tych, którzy stali u początków mistyki karmelitańskiej należy wymienić przede wszystkim św. Teresę z Awili i św. Jana od Krzyża.