Pierwsza wojna baronów (1215–1217) – wojna domowa w Królestwie Anglii pomiędzy Janem bez Ziemi a zbuntowanymi baronami, wspieranymi przez armię przyszłego króla Francji Ludwika VIII Lwa i dowodzonymi przez Roberta Fitzwaltera. Była wynikiem odmowy króla wprowadzenia w życie podpisanej wcześniej Wielkiej Karty Swobód (Magna Carta).
Tło Trwająca od 1202 roku wojna angielsko-francuska o władzę nad byłymi domenami andegaweńskich Plantagenetów wyczerpała skarbiec państwa, co doprowadziło do uchwalenia dodatkowych podatkówPotter, s. 80-83.Magna Carta for Know-it-alls, s. 3–11.. Prócz tego, autokratyczne rządy Jana skłóciły go ze szlachtą, domagającą się odnowienia przywilejów nadanych przez Henryka I oraz rządów za poparciem arystokracji, jak to się działo za czasów królów anglosaskich. Wystosowawszy kartę przywilejów magnaci spotkali się z królem w Londynie w styczniu 1215 roku. Jan zwlekał z odpowiedzią i odwołał się do papieża Innocentego III, który poparł stanowisko króla i nakazał baronom płacenie podatków. W odpowiedzi baronowie rozpoczęli zbieranie wojsk.