np. Fiedorow-Dawydow stwierdza wprost, że „działalność jego była podyktowana zgoła nie naukowymi zainteresowaniami. Rytował nowe stemple na wzór starych monet i wybijał falsyfikaty, by potem sprzedawać te fałszywe starożytności jako cenne antyki. Przez długi czas wśród kolekcjonerów utrzymywała się zła pamięć o Cavinim [Cavino]. Niektórzy zbieracze zaczęli nawet nazywać wszelkie falsyfikaty starych monet „paduanami” na pamiątkę przedsiębiorczego obywatela Padwy.” (H. Fiedorow-Dawydow, dz. cyt., s. 22).. Przeznaczone były na ówczesny rynek antykwaryczny, odpowiadając renesansowemu duchowi recepcji sztuki antycznej wraz z rosnącą modą na kolekcjonowanie starożytności rzymskich.

Charakter i rola artystyczna Jakkolwiek wiele spośród tych numizmatów mogło służyć zwodzeniu naiwnych kolekcjonerów i entuzjastów antyku, to w zamierzeniu miały one stanowić prace studyjne w stylu antycznym, będące udanymi tworami artystycznymi. Wbrew woli twórcy znalazły się później w najbardziej znanych kolekcjach europejskich, uważane za autentyki także przez znawców (np. Mionneta czy Barthélemy’ego). Już pod koniec XVII w. doczekały się naukowego opracowania autorstwa C. Du MolinetaClaude Du Molinet, Franz Ertinger: Le cabinet de la Bibliotheque de Sainte Genevieve.