Leoncjusz Scholastyk (gr.: Λεόντιος ο σχολαστικός) – poeta bizantyński z VI wieku, autor epigramatów.
Osoba Leoncjusz Scholastyk żył i tworzył w Konstantynopolu za panowania cesarza Justyniana I (527-565). Był stołecznym adwokatem (σχολαστικός) należącym do kręgu wykształconych prawników i humanistów skupionych wokół Agatiasza Scholastyka. Pisali oni epigramy w klasycznej grece, które najprawdopodobniej były potem odczytywane w czasie wspólnych spotkań. Agatiasz wydał 24 epigramy Leoncjusza w Antologii nowych epigramów, skąd trafiły one potem do Antologii palatyńskiej.
Twórczość W swojej twórczości Leoncjusz zachwycał się budowlami Justyniana w stolicy: termami cesarskimi (IX 630), nową łaźnią obok Zeuksyppowej (IX 614, 624) i domem między łaźnią Zeuksyppa a hipodromem (IX 623). Równie pochlebne są jego portrety cesarskich dostojników: prefekta Gabriela (XVI 32), szambelana Kallinika (XVI 33) i prefekta Piotra (XVI 37).