Historia Zbiór ten prawdopodobnie zaczął powstawać na przełomie lat 70. i 80. XIX w. Przechowywany był w rezydencji Lanckorońskich w Rozdole, a opiekę nad nim sprawował do 1913 r. Ludwik Chotyniecki. Po zajęciu Galicji przez wojska austro-węgierskie kolekcja została przewieziona do posiadłości Lanckorońskich w Wiedniu. W 1929 r. Karol Lanckoroński wyraził wolę przekazania liczącego wówczas ok. 60 tys. fotografii zbioru Polskiej Akademii Umiejętności i przeniesienia go do należącej do niej wówczas Stacji Naukowej w Rzymie (obecnie Stacja Naukowa PAN w Rzymie), gdzie miał zostać otoczony fachową opieką i udostępniany zainteresowanym osobom. Zamiar ten został zrealizowany w styczniu 1930 r., kiedy fototeka, mimo licznych trudności, została przetransportowana z wiedeńskiego pałacu Lanckorońskich do Rzymu. Prace nad jej uporządkowaniem prowadziła córka darczyńcy, Karolina Lanckorońska, która dbała także o stopniowe powiększanie zbioru. Już w 1937 r., m.in. w wyniku trudności lokalowych i finansowych, Polska Akademia Umiejętności wyraziła wolę przeniesienia zbioru fotografii do Krakowa. Sprzeciwiła się temu Karolina Lanckorońska, która chciała, aby uszanowano wolę jej ojca i aby zbiór pozostał w Rzymie. Uważała także, że przenosiny takie nie przyniosą żadnych korzyści.