Przy ul. Felińskiego 4 zamieszkał podczas okupacji niemieckiej. Od stycznia 1941 w konspiracji w ZWZ–AK. 30 stycznia 1942 po aresztowaniu mjr. Czesława Jaworskiego został szefem sanitarnym Komendy Okręgu Warszawa Armii Krajowej. Rozkazem L.400/BP z 25 lipca 1944 awansowany do stopnia podpułkownika służby stałej ze starszeństwem z dniem 3 maja. Szef sanitarny Komendy Okręgu Warszawa AK w Powstaniu Warszawskim, która mieściła się początkowo w hotelu „Victoria”, a później w gmachu PKO. 3 października 1944 wydał rozkaz pożegnalny Do żołnierzy sanitariatu Okręgu Warszawskiego, w którym m.in. pisał: „64 dni i tyleż nocy walk powstańczych trwaliście na posterunku, pracując ofiarnie, z poświęceniem i nadludzkim wysiłkiem, w warunkach najgorszych, w jakich tylko służba zdrowia kiedyś pracowała”.
Po wyzwoleniu pracował w Polskim Czerwonym Krzyżu, w którym był szefem sanitarnym, a następnie wicedyrektorem Zarządu Głównego, a od 1951 w przemysłowej służbie zdrowia.
Zmarł w Warszawie 18 kwietnia 1969. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera B18-2-31)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.