William Bruce (ur. ok. 1560 w Stanstill, w hrabstwie Caithness, zm. po 1613) – szkocki duchowny, żołnierz, dyplomata, profesor Akademii Zamojskiej.
Życiorys Z nieznanych powodów wcześnie opuścił Szkocję. Udał się do Francji, gdzie rozpoczął studia prawnicze. Tytuł doktora praw uzyskał w 1586 roku na uniwersytecie w Cahors. Dwa lata później został wykładowcą prawa rzymskiego w Tuluzie.
Około roku 1590 wyjechał do Rzymu, gdzie przebywał do 1592 roku, piastując nieznane stanowisko w kurii papieskiej. Z Rzymu udał się do Niemiec, gdzie w Würzburgu uzyskał katedrę prawa rzymskiego na miejscowym uniwersytecie. Zajmował ją do 1594 roku. Zetknął się tam ze studentami z Polski.
Następnie udał się na Górne Węgry (dzisiejszą Słowację), gdzie zaciągnął się do walki z Turkami. Stamtąd wyjechał do Rzeczypospolitej, gdzie jego opiekunem został Mikołaj Komorowski. W dwa lata po przybyciu do Rzeczypospolitej William Bruce otrzymał zaproszenie od Jana Zamoyskiego na katedrę prawa rzymskiego w nowo założonej Akademii Zamojskiej. W roku 1600 został wysłany przez Zamoyskiego do Anglii w celu uzyskania schronienia dla Zygmunta Batorego. Po powrocie wziął udział w wyprawie inflanckiej Jana Zamoyskiego, dowodząc oddziałem jazdy.