Animator życia politycznego i kulturalnego w Syczuanie, w 1920 roku był przez krótki okres gubernatorem tej prowincji, a w 1928 roku został wybrany rektorem uniwersytetu w Chengdu.
Po wybuchu w 1937 roku wojny chińsko-japońskiej wszedł w skład Ludowej Rady Politycznej, organu doradczego rządu. Krytykował politykę prowadzoną przez Kuomintang. W 1944 roku został wybrany na przewodniczącego nowo powstałej Chińskiej Ligi Demokratycznej, której przewodził do swojej śmierci w 1955 roku. Po zdelegalizowaniu ChLD przez rząd Czang Kaj-szeka jako jeden z nielicznych jej przywódców nie uciekł do Hongkongu i pozostał w Szanghaju, gdzie został umieszczony w areszcie domowym.
Uwolniony w połowie 1949 roku przez agentów KPCh wyjechał do Pekinu, gdzie wszedł w skład Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej Chin. Po utworzeniu Chińskiej Republiki Ludowej był w latach 1949-1954 jednym z wiceprzewodniczących Centralnego Rządu LudowegoWitold Rodziński, A History of China, Pergamon Press, Oxford 1983, s. 268..
Przypisy
Bibliografia Biographical Dictionary of Republican China, Volume 1, edited by Howard L. Boorman, Columbia University Press, New York 1967.
Kategoria:Chińscy politycy Kategoria:Ludzie związani z Chengdu Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1955 Kategoria:Chińczycy epoki Qing