Formalnie był w Centrali Zaopatrzenia w Węgiel Polskich Pracowników urzędnikiem, a później zajmował się handlem opałem jako Jerzy Piotrowski.

Pełniąc obowiązki szefa Oddziału I KG ZWZ od czerwca 1940 był łącznikiem między Komendantem Głównym ZWZ, gen. Roweckim a przybyłym wówczas do Warszawy Tymczasowym Delegatem Rządu, płk. Janem Skorobohatym-Jakubowskim. W nowo utworzonej Delegaturze Rządu RP na Kraj od grudnia 1940 jej sekretarz generalnyKierownik Biura Prezydialnego mający pseudonim „Piotrowski” i „Barkowski”, a według innych źródeł również szef działu finansowego. Do chwili ustąpienia Cyryla Ratajskiego ze stanowiska Delegata Rządu, we wrześniu 1942 pracował w Delegaturze. Rozkazem L. 65/BP z 11 listopada tego roku mianowany majorem rezerwy i od tego miesiąca, aż do zakończenia powstania warszawskiego zastępca ppor. Ludwika Muzyczki. Od listopada 1942 był jednocześnie łącznikiem dowódcy AK do Kierownictwa Walki Cywilnej, którą pełnił do czasu utworzenia w lipcu 1943 Kierownictwa Walki Podziemnej. Kiedy powstanie warszawskie upadło, opuścił miasto razem z ludnością cywilną. Od listopada 1944 do stycznia 1945 był dyrektorem Departamentu Obrony Narodowej w Delegaturze Rządu RP na Kraj i wówczas mianowany podpułkownikiem rezerwy. Od września 1945 zastępca dyrektora Głównego Urzędu Morskiego w Gdańsku.