thumb|240px|Żydzi w żychlińskim getcie thumb|240px|Plan getta w Żychlinie Getta w Żychlinie (niem. Zichlin) – w Żychlinie istniały dwa getta żydowskie w latach 1940–1942. Zamknięto w nich ponad 4 tysiące Żydów z miasta i jego okolic. W miarę upływu czasu ograniczano swobody i warunki życia w gettach ulegały pogorszeniu. Z powodu chorób i głodu zmarło 800 ludzi. W marcu 1942 roku przystąpiono do ostatecznej likwidacji gett – na miejscu zamordowano 200 osób, a pozostałych wywieziono i zgładzono w obozie zagłady w Chełmnie nad Nerem.
Historia Od 1734 istniała w mieście gmina żydowska. Przed II wojną światową Żydzi, w liczbie 3,5 tys., stanowili około 50% ludności. Zajmowali się głównie handlem i rzemiosłem. W mieście znajdowała się synagoga.
15 września 1939 miasto zajęli niemieccy okupanci. Rozpoczęło się prześladowanie ludności pochodzenia żydowskiego. W kwietniu 1940 wywieziono z miasta intelektualistów żydowskich. 20 lipca 1940 utworzono dwa getta, jedno pomiędzy ul. Gabriela Narutowicza i ul. Romualda Traugutta, drugie przy ul. 1 Maja (Fabianówka). W zarządzie pierwszego zasiadali Rozenberg (Aldek) i Oberman (szef policji), komendantem drugiego został H. Rozenblum. W gettach zamkniętych zostało ponad 4000 Żydów z miasta i okolicznych wsi.