Wykłady były na wysokim poziomie, bo w Szkocji przebywało w tym czasie wielu znakomitych profesorów z najlepszych polskich przedwojennych uczelni medycznych. Wykłady i ćwiczenia odbywały się w bloku Wydziału Lekarskiego na Bristol Street, a nauczanie przedmiotów klinicznych w szpitalach Edynburga: Royal Infirmary, Royal Sick Children Hospital oraz City Hospital, a od października 1941 w polskim Szpitalu im. Ignacego Jana Paderewskiego. Na czas wojny władze brytyjskie udzieliły polskim profesorom prawa wykonywania zawodu lekarskiego w Wielkiej Brytanii, co umożliwiło im prowadzenie zajęć w klinikach szkockich. W codziennej pracy akademickiej Polacy spotkali się z daleko idącą pomocą gospodarzy, ich niezwykłą życzliwością, kurtuazją i dobrą wolą. Studenci zamieszkiwali początkowo na kwaterach prywatnych, często otoczeni serdeczną opieką szkockich rodzin. W grudniu otwarto bursę przy Grosvenor Crescent, w której zamieszkało wielu z nich. Słuchacze mogli mieć wiele przedmiotów zaliczonych, bo wśród profesorów na wydziale wielu miało ze sobą notatki z ocenami swoich studentów z przedwojennych uniwersytetów, którzy podobnie jak oni znaleźli się w Szkocji. 17 lipca 1941, a więc w cztery miesiące od otwarcia Polskiego Wydziału Lekarskiego odbyło się wręczenie pierwszego dyplomu lekarskiego absolwentowi Uniwersytetu Krakowskiego, ppor.