Rozumiano przez to fizyczne uzdrowienia, uwolnienia od demonów i inne somatyczne manifestacje mocy, które przejawiały się przez często zbiorowe padanie na podłogę, histeryczny śmiech i różnego rodzaju drgawki oraz taniec. Ten sposób praktykowania duchowości wywarł duży wpływ na styl spotkań odbywających się również w polskich zborachA. Migda, op.cit. s. 45-46
Ewangelikalizm jako kierunek duchowości – termin ten odnosi się zwykle do ruchu, głównie protestanckiego, który podkreśla:
Biblię jako źródło autorytatywne wieczne zbawienie możliwe wyłącznie przez ponowne narodzenie, które obejmuje osobiste zaufanie do Chrystusa duchowo odmienione życie odznaczające się moralnym postępowaniem, osobistą pobożnością, taką jak czytanie Biblii i modlitwa, oraz gorliwością ewangelizacyjną i misyjnąA. Siemieniewski, Ewangelikalna duchowość nowego narodzenia a Tradycja Katolicka. Wrocław: Papieski Fakultet Teologiczny 1997 s.26.