Nikołaj Pietrowicz Awtonomow, ros. Николай Петрович Автономов (ur. w stanicy Siergijewskiej w Obwodzie Wojska Dońskiego, zm. 13 sierpnia 1979 w St. Petersburg na Florydzie) – rosyjski duchowny prawosławny, kolaboracyjny samozwańczy arcybiskup, a następnie biskup przy Głównym Zarządzie Wojsk Kozackich pod koniec II wojny światowej, emigracyjny arcybiskup greckokatolicki.
Życiorys Uczył się w seminarium duchownym w Tambowie, ale w 1909 r. został wyrzucony za picie alkoholu. Został wówczas psalmistą w cerkwi w Lebiedianie. Od 1920 r. służył jako kapłan w eparchii carycyńskiej. Poparł ruch odnowicielski, uznany przez hierarchię prawosławną za heretycki. Od 1926 r. był pełnomocnikiem Wyższego Zarządu Cerkiewnego w okręgu stalingradzkim. W 1927 r. został kaznodzieją w taganroskiej eparchii Żywej Cerkwi. Na pocz. października 1928 r. uczestniczył w zebraniu Synodu Świętego Żywej Cerkwi. W poł. maja 1930 r. objął funkcję biskupa stawropolskiego, zaś w grudniu 1932 r. biskupa twerskiego. Pod koniec lipca 1933 r. stracił biskupstwo z powodu działań niegodnych tej funkcji. Na pocz. lutego 1934 r. został proboszczem soboru w Machaczkale. W poł. sierpnia tego roku skierowano go do eparchii kurskiej. W poł. września został biskupem staro-oskolskim, ale już pod koniec grudnia stracił tę funkcję. Pod koniec stycznia 1935 r.