W marcu 1920, unikając kolejnego aresztowania, nielegalnie przedostał się do Polski. Po krótkim pobycie w Warszawie, a następnie Berlinie, zamieszkał w Królewcu. Został profesorem na miejscowym uniwersytecie. Jednocześnie w latach 1926–1938 był profesorem teologii prawosławnej na Uniwersytecie Warszawskim. Prowadził wykłady na uniwersytetach w Oksfordzie, Cambridge i Londynie, a także na uniwersytecie w Kownie. Zaangażował się w działalność ekumenicznego ruchu religijnego. Był członkiem Wszechświatowego Związku Kościołów Chrześcijańskich.
Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941, służył w Wehrmachcie jako tłumacz w stopniu Sonderführera. Wiosną 1942 został zwolniony ze służby wojskowej, po czym na początku 1943 powrócił do pracy akademickiej na uniwersytecie w Królewcu. Pod koniec wojny ewakuował się w głąb Niemiec. Po zakończeniu wojny zamieszkał w Paryżu, prowadząc wykłady na Sorbonie i Instytucie Katolickim. W 1947 wyemigrował do USA. Objął funkcję wykładowcy w Akademii Św. Włodzimierza przy Uniwersytecie Columbia. Prowadził też wykłady z zakresu historii Cerkwi prawosławnej na uniwersytecie w Montrealu.