Nazwy państw (nazwy krajów) charakteryzują się niejednorodną strukturą słowotwórczą (to znaczy, że nie tworzą jednolitego typu). Stanisław Urbańczyk wyróżnia trzy sposoby ich generowania: od nazw narodowości, od spolszczonych nazw obcych oraz od innych nazw (bez jasnych motywacji etymologicznych).
Nazwy krajów pochodzące od nazw narodowości, np. Niemiec – Niemcy, Węgier – Węgry, Czech – Czechy, Włoch – Włochy. Nazwy krajów pochodzące od nazw obcych – występuje charakterystyczny formant słowotwórczy: -ja(-ia), który świadczy o zapożyczeniu nazw z języka obcego (np. z łaciny, języka francuskiego itd.) i ich spolszczeniu (np. Chorwacja, Grecja, Szwecja, Hiszpania, Irlandia, Islandia itd.). Nazwy krajów pochodzące od nazw obcych, np. zapożyczeń bezpośrednich (Ukraina, Saint Lucia, Chile), przyswojeń odznaczających się różnym stopniem modyfikacji i dostosowania formy podstawowej do obecnej (bezpośrednie, pośrednie z innych języków, bez jasnych motywacji etymologicznych itp.).
Nazwy protokolarne i geograficzne Większość państw ma dwie nazwyWykaz krajów, terytoriów i walut.: nazwę protokolarną (pełną, oficjalną): Rzeczpospolita Polska, Federacja Rosyjska, Syryjska Republika Arabska, Państwo Izrael, Królestwo Hiszpanii, Księstwo Monako nazwę geograficzną (skróconą): Polska, Rosja, Syria, Izrael, Hiszpania, Monako