Jan Biały, ps. Kadłub, Pokrywka (ur. 16 czerwca 1897 w Krakowie, zm. 2 października 1984 w Bytomiu) – pułkownik pilot Wojska Polskiego, oficer Armii Polskiej, Polskich Sił Zbrojnych, Armii Krajowej, dowódca 304 dywizjonu bombowego, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, kampanii wrześniowej, powstania warszawskiego, po wojnie więzień NKWD, UB, cichociemny, kawaler Orderu Virtuti Militari. Znajomość języków: niemiecki, ukraiński, angielski. Zwykły Znak Spadochronowy nr 0189, Bojowy Znak Spadochronowy nr 1964.
Życiorys Uczył się w Gimnazjum św. Anny w Krakowie, w 1915 zdał egzamin dojrzałości.
I wojna światowa i wojna polsko-bolszewicka W październiku 1915 roku wcielony do cesarskiej i królewskiej armii, od 1 stycznia do 15 marca 1916 roku w szkole oficerskiej w Opawie, następnie przydzielony do 57 pułku piechoty. Od marca 1916 na froncie rosyjskim, od 10 października 1916 roku jako dowódca plutonu na froncie włoskim. Od 1 listopada w niewoli, do końca I wojny światowej.