Z Bejrutu po pobycie w koszarach Legii Cudzoziemskiej transport żołnierzy i lotników został w dniu następnym wyekspediowany na statku „Ville de Strasbourg”, 29 września dotarł do Marsylii (Francja). Nazajutrz wcześnie rano autobusami przewieziono lotników do miejscowości Salon-de-Provence, gdzie założono polski przejściowy obóz lotniczy. Wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie pod dowództwem francuskim, przydzielony do bazy lotniczej w Lyonie oraz Rennes. Od 4 marca 1940 roku dowódca grupy (131) polskich lotników. 3 maja 1940 awansowany na stopień podpułkownika.
Po klęsce Francji wraz z grupą 18 podoficerów i szeregowych dotarł do Marsylii, następnie statkiem do Casablanki potem do Glasgow (Wielka Brytania). Wstąpił do Polskich Siłach Powietrznych (numer służbowy RAF P-0001) w Wielkiej Brytanii, przydzielony do bazy w Blackpool i Bramcote, od 22 sierpnia 1940 roku dowódca 304 dywizjonu bombowego „Ziemi Śląskiej im. Ks. Józefa Poniatowskiego”. Od 22 grudnia 1940 roku w konsekwencji nieporozumień z doradcą RAF, S/Ldr Williamem M. Grahamem odszedł z dywizjonu. Następnie jako pilot w jednostce ferry, szkole strzelców pokładowych 2 BGS oraz szkole nawigatorów 2 AONS. Od 9 czerwca 1941 roku jako polski oficer łącznikowy przy 25 Flying Training Group.