Awansowany na stopień pułkownika 15 czerwca 1944 roku, ze starszeństwem od 28 kwietnia 1944 roku.
Skoczył ze spadochronem do okupowanej Polski w nocy 27/28 kwietnia 1944 roku w sezonie operacyjnym „Riposta”, w operacji lotniczej „Weller 21", z samolotu Liberator EV-978 „R” (1586 Eskadra PAF) na placówkę odbiorczą „Koza” 420 (kryptonim polski, brytyjskie oznaczenie numerowe pinpoints), w okolicach miejscowości Bychawka, Bystrzyca, 18 km od Lublina. Razem z nim skoczyli: mjr Jerzy Iszkowski ps. Orczyk, mjr Bronisław Lewkowicz ps. Kurs, kpt. Edmund Marynowski ps. Sejm.
Po aklimatyzacji do realiów okupacyjnych w Warszawie, przydzielony jako szef służb lotniczych do Wydziału Lotnictwa „Bociany” Oddziału III Komendy Głównej Armii Krajowej. Od lipca 1944 roku dowódca warszawskiej „Bazy Lotniczej Okęcie”.
W powstaniu warszawskim 1 sierpnia 1944 roku wraz z oddziałem próbował opanować lotnisko Okęcie, jednak bez sukcesu, oddział został zepchnięty w kierunku Włoch, uniemożliwiając powrót do Warszawy. W październiku 1944 roku w Krakowie, po nawiązaniu kontaktu z cichociemnym płk. Romanem Rudkowskim „Rudym” mianowany zastępcą szefa Wydziału Lotnictwa KG AK.