w latach 1931–1936 pełnił funkcję rektora tejże uczelni. W 1939 został dyrektorem Östasiatiska Museet i pozostał nim przez 20 lat, do przejścia na emeryturę. W latach 1940–1977 był redaktorem naczelnym pisma Bulletin of the Museum of Far Eastern Antiquities. Pozostawał aktywny zawodowo do samej śmierci.
Był członkiem Królewskiej Holenderskiej Akademii Sztuk i Nauk. W 1955 odznaczony został Pour le Mérite za Naukę i Sztukę.
Dzieło W latach 1915–1926 Karlgren wydał pierwszą systematyczną rekonstrukcję wymowy języka średniochińskiego Études sur la phonologie chinoise. Był to język, którym mówiono za czasów dynastii Tang (sam Kalrgren nazywał go „starochińskim”). Po raz pierwszy możliwe było odtworzenie, jak brzmiał język znany dotąd jedynie z dzieł pisanych i słowników. Nowatorstwo Karlgrena polegało na zastosowaniu metod europejskiej komparatystyki językoznawczej do języków chińskich. Wychodząc z założenia, że te cechy, które są wspólne dla największej liczby dialektów, są prawdopodobnie najbardziej pierwotne, był on w stanie odtworzyć brzmienie historycznego języka, wspólnego przodka wielu współczesnych języków chińskich.