Wraz z rozwojem społecznym ujawniły się negatywne strony tego procesu. Przeprowadzane na dużą skalę wyburzenia w szwedzkich miastach w latach 60. poruszyły opinię publiczną. W efekcie wzrosła świadomość ekologiczna oraz zainteresowanie ochroną i zachowaniem zabytków. Riksantikvarieämbetet został zreorganizowany, a Vitterhetsakademien zaprzestała działalności w zakresie ochrony zabytków w 1975 roku. Wprowadzono pojęcie krajobrazu kulturowego, a termin zabytek (fornlämning) rozszerzono na dziedzictwo kulturowe (kulturarv). Zmieniony sposób postrzegania dziedzictwa kulturowego prezentuje także Kulturminneslagen (Ustawa o ochronie zabytków) z 1998 roku.
Cel działalności Nadrzędnym celem działalności Riksantikvarieämbetet jest troska o wartości kulturowe i ich wykorzystanie w zrównoważonym rozwoju społeczeństwa. Do zadań organu należy m.in. stymulowanie badań i tworzenie bazy wiedzy na temat krajobrazu kulturowego, zabytków kultury i artefaktów, jak również prowadzenie działalności informacyjnej i doradczej. Ma on również za zadanie ochronę krajobrazu kulturowych i jego popularyzację, prowadzenie działalności archiwalnej i bibliotecznej, prowadzenie badań archeologicznych na zlecenie i pomaganie muzeom w zachowywaniu zbiorów muzealnych. Organ zarządza krajową bazą danych dotyczących informacji kulturalnej i historycznej.