Isolation and solitude within the frontier travel experience, Human Geography, nr 91, 2009, s. 325-342.. Zadziwiająca popularność ekspedycji poza obszary, gdzie dociera cywilizacja, ma dowodzić chęci przeżywania chwil w samotności i izolacji od innych ludzi, która może pozwolić na zdystansowanie się do swojego życia i przemyślenia własnej skali wartości. Osoby takie określają swoje przeżycia jako „autentyczne”, odróżniając je od codziennego życia, w którym trudno im dostrzec „prawdziwe” zdarzenia. Mają one poczucie, że znajdują się w miejscu czystym, nie skażonym obecnością innych ludzi. Przechodzą niejako przez świętą przestrzeń, której nie posiadł przed nimi nikt inny, co wywołuje w nich poczucie „autentyczności”. Podróżnicy opisują, że w takich przeżyciach przepełnionych samotnością, będą mogli odnowić swoje życie duchowe, wyrwać się z „duchowego odrętwienia” w które wtłoczyło ich życie w społeczeństwie. Duchowość widzą oni także w świadomości bliskiej łączności z naturą i otaczającym krajobrazem, wyzwalającej się dzięki skupieniu, na które pozwala obcowanie z ciszą dzikiej przyrody.