Doktryna przeciwpartyzancka, przeciwpowstańcza ( (COIN)) – operacja wojskowa obejmująca działania podjęte w celu powstrzymania lub stłumienia działania partyzantów. Cele partyzantów mogą być różne np. odebranie rządowi władzy i przejęcie kontroli nad państwem. Siły (wojsko, policja) przeciwpartyzanckie dążą do ochrony władzy i zmniejszenia wpływów partyzantów lub ich wyeliminowania.
Operacje przeciwpartyzanckie stosowane są często w czasie wojny na okupowanych terenach lub rebelii zbrojnych. Działania te mogą polegać na pacyfikacji buntu z wykorzystaniem strategii dziel i rządź, która prowadzi do załamania powiązań pomiędzy partyzantami i uniemożliwia im skuteczną współpracę.
Teoretycy doktryny przeciwpartyzanckiej B.H. Liddell Hart Większość akcji antypowstańczych dokonanych przez mocarstwa w poprzednim wieku była szczególnie nieudana. Można to przypisać wielu czynnikom. Po pierwsze, jak wskazał B.H. Liddell Hart w swojej książce "Strategy: The Indirect Approach", powstania cieszące się szczególną popularnością mają wrodzoną przewagę nad siłami okupacyjnymi. Jako przykład posłużył się okupacją francuską Hiszpanii podczas wojen napoleońskich.