Ta rodzina jest głównym celem tego, co robią rebelianci, gdyż muszą ją chronić. Dla rebeliantów najważniejsza jest ochrona ludności afgańskiej i walka z okupantem. Rebelianci muszą przekonać do siebie ludzi poprzez efektywnie przeprowadzone akcje, a nie poprzez rozmowę. Wiarygodność ludności i jej posłuszeństwo jest tutaj kluczowym celem.
Doktryna przeciwpartyzancka w praktyce Strategia ta została podjęta w interwencjach w Iraku i w Afganistanie. Opiera się na zjednaniu sobie społeczeństwa poprzez poprawienie warunków życia jak i poczucia bezpieczeństwa. Założenia operacji w Afganistanie zostały przedstawione przez Prezydenta USA Baracka Obamę 20 marca 2009 r. Osobą odpowiedzialną za tę strategię był gen. David Petraeus, który uczestniczył też w działaniach prowadzonych w Iraku.
Strategie działań przeciwko partyzantom w Iraku czy w Afganistanie nie były jedynymi. Opracowywali je też dowódcy brytyjscy czy francuscy. Spośród nich można rozróżnić dwa podstawowe nurty: Pierwszy opierał się na przeciwniku czyli na zwalczaniu partyzantów. Drugi skupił się na kontroli ludności na terenie wroga.