Okrzyn łąkowy, okrzyn pruski (Silphiodaucus prutenicus (L.) Spalik & al.) – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny selerowatych. Rozprzestrzeniony jest w Europie od Portugalii po środkową część europejskiej części Rosji. Na południu sięga po Półwysep Apeniński i Bułgarię, na północy po Francję, Niemcy, Polskę i kraje bałtyckie. W Polsce rośnie w rozproszeniu na całym obszarze niżowym i w niższych partiach gór.
Morfologia thumb|left|180px|Kwiatostan thumb|left|180px|Pokrywy i łodyga thumb|left|180px|Liść Pokrój Roślina zielna z pionowym, niezbyt grubym kłączem, bez kołnierza z pozostałości liści w szyi korzeniowej. Osiąga od 40 do 120 cm wysokości. Zwykle owłosiona jest tylko w dole, w górze naga, ale bywa też cała owłosiona lub cała naga. Łodyga Wzniesiona, dość cienka, kanciasto bruzdowana, rozgałęzia się w górnej części. Liście W zarysie jajowato-trójkątne, dwu- lub trzykrotnie pierzaste, o odcinkach pierzastodzielnych bądź wrębnych, z łatkami lancetowatymi. Dolne liście mają długie ogonki, górne osadzone są na rozdętych pochwach liściowych. Liście od spodu są zwykle szorstko owłosione. Kwiaty Żółtawobiałe, drobne, skupione w baldachach złożonych składających się z 10–30 baldaszków. Szypuły baldachu są szorstkie. Pokrywy i pokrywki są liczne, lancetowate, na brzegach błoniaste i orzęsione. Płatki korony osiągają ok.