Kim Dong-in (ur. 2 października 1900 w Pjongjangu, zm. 5 stycznia 1951 w Seulu) – koreański, a następnie południowokoreański pisarz, poeta i literaturoznawca.
Życiorys Urodzony w 1900 roku w Pjongjangu (wówczas stolica prowincji Pyongan, obecnie stolica Korei Północnej). Syn protestanta, zamożnego posiadacza ziemskiego. Jego starszy brat, Kim Dong-won, został działaczem niepodległościowym i politykiem.
Kim Dong-in był prekursorem realizmu i naturalizmu we współczesnej literaturze koreańskiej. Podobnie jak wielu współczesnych mu intelektualistów koreańskich edukację obrał w Japonii, gdzie uczęszczał do Akademii Meiji w Tokio, a następnie do szkoły sztuk pięknych KawabataChi-mun So, Suh Ji-moon, The Rainy Spell and Other Korean Stories, Wyd. M. E. Sharpe, Nowy Jork 1998, s. 10. Kim porzucił jednak naukę w szkole Kawabata, gdy stwierdził, że zamierza zostać pisarzem, a nie artystą. W 1919 roku w czasie pobytu w Japonii zaangażował się w działalność ruchu promującego literaturę jako "sztukę dla sztuki" i jednocześnie z innymi koreańskimi intelektualistami założył czasopismo Changjo (Twórczość). W tekstach dla czasopisma głosili oni potrzebę odejścia od tzw. literatury dydaktycznej, promowanej przez pisarza I Kwang-su. Na łamach czasopisma opublikowano pisarski debiut Kim Dong-ina, opowiadanie Yakhanjaeui seulpeum (kor.