Transportowi lotniczemu przewodniczył do 1982 roku, po czym został zatrudniony w Nauruańskiej Korporacji Fosforytowej (NPC) – najważniejszym przedsiębiorstwie na wyspie, dzięki której Nauru z czasem uzyskało drugi pod względem wysokości dochód narodowy w przeliczeniu na jednego mieszkańca na świecie (po Arabii Saudyjskiej). Z czasem obejmował w korporacji coraz ważniejsze funkcje; w 1986 roku, został jednym z menedżerów, a w 1988 roku był już najważniejszym człowiekiem tej korporacji, kiedy wybrano go na dyrektora generalnego NPC. Krótko pełnił tę funkcję, ponieważ w 1989 roku był już jednym z najważniejszych polityków w gabinecie nowo wybranego prezydenta Kenosa Aroiego. W 1990 roku był przewodniczącym Banku Nauru.
Działalność polityczna i gospodarcza Wystartował w wyborach parlamentarnych na Nauru w 1987 roku, w wyniku których dostał się do parlamentu (jako reprezentant okręgu Meneng). Reelekcję uzyskiwał w trzech kolejnych (w 1989, 1992 i 1995). W wyniku wyborów z 1997 roku znalazł się poza izbą.