Lenin przyjął podbój Azerbejdżanu z zadowoleniem, głównie z uwagi na uzyskanie kontroli nad złożami ropy naftowej.
O sukcesie Rosji Radzieckiej w Azerbejdżanie przesądziło stanowisko Turcji, której przywódca Mustafa Kemal zgodził się na opanowanie Kaukazu przez bolszewików w zamian za ich pomoc dla tureckiego ruchu niepodległościowego. Republikańska Turcja toczyła wówczas wojnę z Grecją, wspieraną przez Wielką Brytanię, zmierzającymi do faktycznego rozbioru Turcji. Turcja i ZSRR zawarły traktat o przyjaźni 16 marca 1921; republika turecka przełamała w ten sposób międzynarodową izolację.
Opór przeciwko radzieckiej inwazji zaczął się formować na prowincji azerskiej, od początku miał jednak chaotyczny charakter i nie mógł zagrozić nowym władzom. Głównym powodem oporu przeciwko bolszewikom stało się wdrożenie polityki komunizmu wojennego. Najpoważniejsze wystąpienia antyradzieckie miały miejsce w Gandży, Górskim Karabachu, na pograniczu azerbejdżańsko-dagestańskim oraz nad granicą z Persją.