Znajdował się również w składzie tajnej Rady Wydawniczej Polskiego Wydawnictwa Prawniczego. Był także wicedyrektorem od końca 1940, a po śmierci Leona Nowodworskiego dyrektorem Departamentu Sprawiedliwości Delegatury Rządu RP na Kraj pod pseudonimem Skupiewski.
Według Stefana Korbońskiego należał wówczas do SP, ale w pisanym po wojnie życiorysie sam podał, że podczas okupacji nie działał w żadnym stronnictwie politycznym. Pełnił również funkcję redaktora „Dziennika Ustaw”, którego dwa numery wydano w czasie Powstania Warszawskiego (datowane 22 lipca i 2 sierpnia 1944). Do stycznia 1945 zajmował stanowisko dyrektora Departamentu Sprawiedliwości Delegatury Rządu, a po wysiedleniu z Warszawy (sierpień 1944) przebywał w Podkowie Leśnej.
Po wyzwoleniu kraju spod okupacji niemieckiej był od kwietnia 1945 adwokatem w Warszawie. 24 listopada 1946 zasiadał w prezydium akademii żałobnej ku czci adwokatów ofiar wojny, a w grudniu 1951 skreślono go z listy adwokatów.
10 kwietnia 1952 zmarł w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 201-4-20 i 21).