Homo optionis – określenie stosowane przez Ulricha Becka w odniesieniu do człowieka ponowoczesnego, który w ramach swego indywidualizmu jest zmuszony do nieustannych wyborów i decydowania o każdym aspekcie swojego życiaPor. U. Beck, E. Beck-Gernsheim, Individualization. Institutionalized Individualism and its Social and Political Consequences, London 2001, s. 5.. W wyniku swych autonomicznych wyborów on wytwarza nową – inną aniżeli ta którą zastał – rzeczywistość.
Homo optionis a ponowoczesność Charakterystycznymi aspektami ponowoczesności są: sekularyzacja, indywidualizacja, dążenie do samorealizacji i zjawisko detradycjonalizacji, w którego efekcie liczne wzory i normy społeczne tracą na znaczeniu. Detradycjonalizacja przyczynia się do tego, że jednostki są niejako zmuszone do podejmowania coraz liczniejszych, bardzo podstawowych decyzji, nie odwołując się przy tym do przeszłości. „Zostają zakwestionowane autorytety urzędowe, poszukuje się osobowego uwiarygodnienia nosiciela autorytetu. Tradycje tracą na ważności, a nawet podlegają procesowi rozpadu”J. Mariański, Młodzież między tradycją i ponowoczesnością, Lublin 1995, s. 23.. W związku z tym, homo optionis musi nieustannie wytwarzać – na podstawie swoich życiowych doświadczeń – własną tożsamośćPor. K.