III Mir hun a schwéirer Zäit Trei bekannt, 't gong fir d'Fräiheet an et gong fir d'Land. Mir hun a schwéirer Zäit Trei bekannt, d'Eier agesat zum Ënnerpand. A wann eng nei Gefor en dreet, mir si bereet, mir haale nees mat Häärz a Wëlle stand. Da steet rem staark a stolz, Hand an Hand, d'Vollék vun dem Lëtzebuerger Land.

IV Sou wäärd et ëmmerzou eneg ston, voll Vertraue Gléck an Ongléck dron. Sou wäärd et ëmmerzou eneg ston, frou seng Flicht géint Troun an Hemecht don. E staarke Stamm an aler Äärd an duebel wäärt, mat fräier Kroun voll Saaft a Sonn ze ston. O Härgott, schiirm a leet, Hand an Hand, d'Vollék vun dem Lëtzebuerger Land!I Zwei Königskinder, die treu sich lieben, wurden getrennt weit und tief; zwei Königskinder, die treu sich lieben, haben auch still gebete, dass es Frieden gebe: Heute zeigen sie der ganzen Welt die Goldlilie mit dem roten Kronenlöwen in einem Feld; Heute tragen sie in jungem Glück, Hand in Hand, die Hoffnung des Luxemburger Landes.

II Nun ist der Sturm vorbei, die Not ist weg, die Menschheit tritt erlöst ins Licht heraus. Nun ist der Sturm vorbei, die Not ist weg: Luxemburg bleibt Herr im eigenen Haus. Am Himmel ist nicht länger Nacht, er hat einen neuen Frühling gebracht und reicht dir einen grünen Friedensstrauß. Lasst uns so froh zusammenstehen, Hand in Hand, Groß und Klein im Luxemburger