Jego prozachodnia polityka, wzbudziła pewne kontrowersje wewnątrz coraz bardziej lewicującej bengalskiej Ligi Awami, jego partyjny rywal Maulana Bhashani, poważnie zagroził jego stanowisku przewodniczącego partii. Mimo silnej pozycji, Maulanie Bhashaniemu nie udało się skonsolidować partii, a wewnątrz Ligi władzę objęli młodsi działacze.
Energetyka jądrowa W latach 50. XX w., Pakistan przeżywał poważny kryzys energetyczny, choć Wschód nie odczuł skutków kryzysu tak poważnie jak Zachód. W kraju dochodziło do wielu protestów i aktów obywatelskiego nieposłuszeństwa. Po objęciu władzy, Suhrawarda postanowił rozwiązać problem energii, poprzez wykorzystanie energetyki atomowej. W 1956 roku, premier ogłosił pierwszy w historii kraju program polityki nuklearnej, który jednak miał objąć jedynie Zachodni Pakistan. W 1956 roku poprzez ustawę parlamentu ustanowiona została Pakistańska Komisja Energii Atomowej (PAEC), działająca wyłącznie na zachodzie kraju. Premier wyrzekł się możliwości rozwijania badań naukowych nad bronią jądrową, po podpisaniu umowy Atoms for Peace. Jako premier zatwierdził nominację doktora Nazira Ahmada jako pierwszego przewodniczącego PAEC. Jako naukowego doradcę rządu powołał Salimuzzamana Siddiquia oraz zobowiązał PAEC do szukania terenów pod budowę elektrowni jądrowych..