Nikołaj Iwanowicz Stackelberg (Sztakelberg), ros. Николай Иванович Штакельберг (ur. 3 października 1870, zm. 20 marca 1956 w Melbourne) – rosyjski wojskowy (generał), emigracyjny działacz kombatancki.
Pochodził z arystokratycznego rodu. Ukończył gimnazjum, a w 1892 r. szkołę wojskową junkrów piechoty w Sankt Petersburgu. Służył w 40 Koływańskim Pułku Piechoty. W 1894 przeniesiono go do Lejb-Gwardyjskiego Keksholmskiego Pułku. W 1898 r. awansował do stopnia podporucznika, a w 1902 r. porucznika, potem sztabskapitana, zaś w 1906 r. kapitana. W 1911 r. odznaczono go Orderem św. Stanisława 2 klasy, a w 1912 r. Orderem św. Anny 2 klasy. W 1913 r. ukończył oficerską szkołę strzelecką, po czym w stopniu pułkownika objął dowództwo 1 batalionu Pułku Keksholmskiego. Brał udział w I wojnie światowej. Od 1915 r. dowodził 80 Kabardyńskim Pułkiem Piechoty, zaś od poł. maja 1916 r. Pułkiem Keksholmskim. Na pocz. grudnia tego roku mianowano go generałem majorem. W poł. czerwca 1917 r. został odznaczony Orderem św. Jerzego 4 klasy. Następnie objął dowództwo brygady 3 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty. W marcu 1919 r. wstąpił do wojsk Białych gen. Antona I. Denikina. Znalazł się w rezerwie oficerskiej przy sztabie głównodowodzącego. Od pocz. lipca 1919 r.