Komitet Pomocy Dzieciom Emigrantów Rosyjskich w Polsce (ros. Комитет помощи детям русских эмигрантов в Польше) – emigracyjna rosyjska organizacja społeczna w Polsce w latach 20. i 30. XX w.
Komitet został utworzony w kwietniu 1923 r. przy Domie Rosyjskim w Warszawie. Od września tego roku działał przy Rosyjskim Komitecie Opiekuńczym, ale posiadał status autonomiczny, mogąc samodzielnie współpracować z innymi organizacjami emigracyjnymi. Kierownictwo organizacji było wybierane na zjazdach jej członków. Działała komisja rewizyjna. Do zadań Komitetu należało udzielanie wszechstronnej pomocy dzieciom rodzin rosyjskich wojskowych, którzy przebywali w obozach internowania. Po ich rozwiązaniu Komitet wspierał wszystkie dzieci emigrantów rosyjskich zamieszkujących w Polsce. Miał on prawo zakładać sierocińce, przytułki, przedszkola, szkoły, biblioteki, kluby dziecięce, ośrodki leczenia, sanatoria itp. Działał w formie np. rozdawania odzieży i butów, czy przekazywania pieniędzy na leczenie. Wprowadzono system tzw. rodziców chrzestnych dla sierot. Wysyłano członkom Komitetu karty fotograficzne dzieci wymagających szczególnej pomocy. W Warszawie zorganizowano Dom Dziecięcy, składający się z przedszkola i niewielkiego sierocińca-internatu dla dzieci-sierot.