W związku z tym w roku następnym Świątobliwy Synod Rządzący wsparł inwestycję dodatkową kwotą 10 tys. rubli. Obiekt był gotowy w 1867, lecz wyświęcony został dopiero dwa lata później, 31 maja 1869. Ceremonii tej przewodniczył biskup kaukaski i czarnomorski Teofilakt. Wyświęcił on ołtarz główny – Chrystusa Zbawiciela – oraz boczny św. Pantelejmona. Konsekracji drugiego ołtarza bocznego św. Mikołaja dokonał w 1902 biskup władykaukaski i mozdocki Włodzimierz.
Od początku XX w. w soborze służyli biskupi pomocniczy eparchii władykaukaskiej, kierujący strukturami cerkiewnymi w obwodzie terskim.
Świątynia pozostawała czynna do lat 30. XX wieku, gdy została zamknięta i zaadaptowana na magazyn zbożowy. W 1936 zapadła decyzja o jej całkowitym zniszczeniu. Z uwagi na rozmiary budynku została wysadzona w powietrze. Uzyskany poprzez zniszczenie soboru materiał budowlany wykorzystano do budowy mostu na rzece Podkumok.
Odbudowę soboru rozpoczęto w 1992.