W 1922 przystąpił do Żywej Cerkwi. Podobnie postąpiło w tym samym czasie niemal całe duchowieństwo eparchii woroneskiej. Arcybiskup Tichon dokonywał chirotonii nowych biskupów Żywej Cerkwi, w tym żonatych kapłanów, usuwał również z parafii kapłanów niechętnych odnowicielstwu. W lutym 1923 Synod Żywej Cerkwi mianował go metropolitą i przeniósł na katedrę kijowską, jednak już po pół roku metropolita Tichon wrócił do eparchii woroneskiej, porzuconej przez jego następcę.
Był jednym z sygnatariuszy pisma Żywej Cerkwi do patriarchy konstantynopolitańskiego Grzegorza VII, w której liderzy odnowicielstwa ubiegali się o uznanie kierowanej przez nich struktury za kanoniczny Kościół prawosławny. Brał także udział w soborze Żywej Cerkwi w Moskwie w 1925. Latem roku następnego, w czasie spotkania z biskupem woroneskim (w kanonicznej Cerkwi Rosyjskiej) Piotrem odrzucił propozycję złożenia aktu pokutnego i powrotu do pierwotnej jurysdykcji. Zmarł w tym samym roku i został pochowany w soborze Zwiastowania w kompleksie monasteru Zwiastowania i św. Mitrofana z Woroneża w Woroneżu.
Przypisy
Kategoria:Biskupi woronescy Kategoria:Biskupi Żywej Cerkwi Kategoria:Biskupi kurscy Kategoria:Absolwenci Kijowskiej Akademii Duchownej Kategoria:Biskupi kostromscy Kategoria:Ludzie urodzeni w Połtawie Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Zmarli w 1926