Po aklimatyzacji do realiów okupacyjnych przydzielony jako samodzielny referent łączności radiowej wywiadu ofensywnego do Oddziału II (wywiad) Komendy Głównej AK. Od 15 listopada 1943 przydzielony jako dowódca kompanii radiołączności „Kram” Oddziału V Łączności, oraz oficer przekaźnikowy (rozdział depesz) batalionu radiołączności „Iskra”.
W Powstaniu Warszawskim od 7 sierpnia jako dowódca oddziałów radiołączności na Starym Mieście, od 16 sierpnia jako zastępca cichociemnego kpt. Zygmunta Sawickiego ps. Samulik, szefa łączności Grupy „Północ”. Odpowiadał za łączność radiową KG AK ze sztabem Naczelnego Wodza w Londynie, Główną Bazą Przerzutową (bazą nr 11) w Latiano (Włochy) oraz ośrodkiem w Puszczy Kampinoskiej, a także za łączność Komendy Głównej AK z komendami: Okręgu i Obszaru Warszawskiego AK. Współpracował m.in. z cichociemnym sierż. Stanisławem Biedrzyckim ps. Opera, obsługującym jedną z radiostacji Grupy „Północ”.