mały|Herb Hrabstwa Iwienieckiego Hrabstwo iwienieckie – klucz, zespół majątków ziemskich, prywatna jednostka terytorialno-administracyjna utworzona przez podskarbiego wielkiego litewskiego Jana Michała Sołłohuba po zakończonym sukcesem w 1743 r. długoletnim procesie o Iwieniec.
Historia Miasteczko Iwieniec stanowiło własność Sołłohubów już w XVI wieku. Po zakończeniu procesu sądowego w 1743 r. oraz po dokupieniu sąsiednich Starzynek Iwinieckich (1745 r.) i wykupieniu szeregu majątków szlacheckich powstały rozległe dobra ziemskie, których centrum znajdowało się w Iwieńcu, a które nazywano hrabstwem iwienieckim.
Hrabstwo iwienieckie było zarządzane przez syna Jana Michała, Antoniego Sołłohuba, generała artylerii litewskiej, żonatego z Brygidą z Radziwiłłów (córka Mikołaja Faustyna Radziwiłła). Po śmierci ojca Antoni Sołłohub odziedziczył hrabstwo. Z kolei po śmierci Antoniego w 1759 r. zarządzane było przez wdowę, a następnie stało się własnością wnuka podskarbiego, Jerzego Sołłohuba, posła na sejm 1776 r., starosty ejszyskiego. Hrabstwo odziedziczyła w 1777 r. wdowa Marianna, 2-vo Brühlowa, starościna warszawska, żona Alojzego Fryderyka Brühla. Po jej przedwczesnej śmierci (1782) Iwieniec stał się dziedzictwem nieletniej prawnuczki podskarbiego Sołłohuba, Józefy Sołłohubówny.