W tym czasie odznaczono go Krzyżem Walecznych oraz Krzyżem Niepodległości.

W 1917 podjął pracę jako instruktor rolny przy Okręgowym Towarzystwie Rolniczym w Sobieszynie, a następnie w Centralnym Związku Kółek Rolniczych w Warszawie. Równocześnie podjął studia inżynierskie w Wyższej Szkole Rolniczej (od 1919 Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego). Ukończył ją w 1923 Brał czynny udział w organizacji tzw. urzędów ziemskich. Po kilku latach otrzymuje nominację na prezesa Okręgowego Urzędu Ziemskiego w Płocku, a następnie Urzędu Ziemskiego w Grudziądzu. Mniej więcej w tym samym czasie objął stanowisko prezesa Pomorskiego Związku Osadników Rolnych. Później przeszedł do zarządu Głównego Urzędu Ziemskiego przy Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych. W tym okresie dał się poznać jako sprawny organizator i obrońca chłopskiego stanu posiadania, zdecydowanie wrogi organizacjom ziemiańskim. Był członkiem PSL „Piast”, a następnie Stronnictwa Ludowego.

Pod koniec lat trzydziestych zdecydował się opuścić służbę urzędniczą, aby zająć się administracją państwowych dóbr ziemskich. Do września 1939 sprawował zarząd na dobrami Szczytniki Duchowne pod Gnieznem.

W trakcie II wojny światowej został wysiedlony na terytorium Generalnego Gubernatorstwa, gdzie podjął pracę w majątku ziemskim.